مراسم گرامیداشت روز کومه له در لندن
گزارش برگزاری مراسم بزرگداشت روز کومه له در لندن

روز شنبه چهاردهم فوریه ۲۰۲۶ مراسم بزرگداشت روز کومه له با حضور فعالین سیاسی چپ و کمونیست در لندن برگزار شد.

مراسم با سرود انترناسیونال، سرود همبستگی جهانی طبقه کارگر آغاز شد سپس با اعلام یک دقیقه سکوت، یاد جانباختگان راه آزادی و سوسیالیسم و همچنین همه جانباختگان خیز انقلابی مردم ایران گرامی داشته شد. مراسم سپس با سخنان مجری برنامه رفیق الماس فرضی(صمد) پیگیری شد. این رفیق طی سخنانی ضمن اشاره به چگونگی شکل گیری و اعلام علنی فعالیت کومه له و بویژه زخمی شدن و سپس جان باختن رفیق محمد حسین کریمی در جریان رهبری قیام ضد سلطنتی مردم سقز در سال ٥٧، به اهمیت حضور و دخالت فعالین جنبش کارگری، زنان، روشنفکران انقلابی و سایر جنبشهای پیشرو با پیروی خلاق از سوسیالیسم انقلابی و دانش مارکسیستی در رشد و ارتقای کومه له به عنوان مدافع راستین توده های زحمتکش و مبارزه برای آزادی و سوسیالیسم پرداخت. رفیق در بخش دیگری از سخنانش به اهمیت درک خلاق و مسئولانه شرایط حساس کنونی پرداخت و ضمن قدردانی از فعالیتهای همه کسانی که در صفوف کومه له مبارزه نموده اند همه آنهایی را که کماکان به اهداف سوسیالیستی کومه له باور دارند را به فعالیت مشترک فراخواند.

سخنران جلسه رفیق صلاح مازوجی از طرف کمیته مرکزی کومه له به مسائلی چون اعتراضات دیماه ،کشتارهزاران معترض و زخمی و بازداشت شدن ده ها هزارنفر،خطرجنگ و موضع کومه له و جنبش کمونیستی در این شرایط پرداخت و اظهار داشت تجاوز نظامی و جنگ امپریالیستی نمی‌تواند جامعه ای آزاد و برابر به ارمغان بیاورد. ایشان تأکید کرد که مبارزات سازمان یافته طبقه کارگر،زنان، معلمان، دانشجویان و جنبش انقلابی کردستان سنگ بنای ساختن جامعه ای آزاد و برابر می باشد. در مورد مسأله کردستان، رفیق صلاح به جنبش های مختلف حاضر در عرصه سیاست پرداخته و ضمن نقد سیاست احزاب ناسیونالیست کرد و مرکز دیالوگ احزاب کوردستانی، بر حق تعیین سرنوشت مردم کردستان، پیوستگی جنبش انقلابی کوردستان با جنبش های مترقی سراسری و اداره شورایی جامعه تاکید کرد و در پایان به این مسأله اشاره کرد که در هر شرایطی - چه در صورت روی دادن جنگ و چه توافق جمهوری اسلامی با آمریکا- کومه له و جنبش های برابری خواهانه در کوردستان و ایران مبارزات خود را برای تحقق آزادی،برابری و حاکمیت شورایی ادامه خواهند داد.

در ادامه مراسم رفقای حاضر در جلسه ضمن مشارکت فعال در مباحث جوانب مختلف امر مبارزه در شرایط کنونی مانند خطر جنگ ، کشتار معترضین ، ضرورت تشدید مبارزه برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی و پروژه فاشیستی سلطنت طلبان به نقاط قوت و ضعف جنبش و احزاب چپ و کمونیستی اشاره کرده و پیشنهاداتی برای غلبه بر آن ارائه نمودند.

مراسم پس از سه ساعت بحث و تبادل نظر در فضایی رفیقانه و سرشار از همبستگی مبارزاتی خاتمه یافت.

تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست ایران ضمن قدردانی ازحضور وهمبستگی انقلابی همه رفقای حاضردر مراسم و بسیاری دیگر که بدلایل گوناگون شانس شرکت در جلسه را نیافتند، به مبارزه مشترک و متحد فرا می خواند.

تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست ایران-بریتانیا ۱۵ فوریه ۲۰۲۶

cpiran.org
komala.co

نیرو های سرکوبگر از ساعت ۴ صبح امروز با ادوات جنگی به روستای چنار در اسدآباد همدان لشکر کشیده و ضمن دستگیری تعداد بی‌شماری از مردم روستا، به سمت اونا تیراندازی کرده و خیلی ها رو مجروح کرد

حزب کمونیست ایران
دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴
۱۶ فوریه ۲۰۲۶
t.me/peshrawcpiran
fb.com/peshrawcpiran
instagram.com/peshrawcpiran1

فراخوان شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران
«برای نیمکت‌های خالی، برای رویاهای ناتمام»

موضوع: اعلام عزای عمومی و تعطیلی مدارس ( اعتصاب ) در روز چهارشنبه ۲۹ بهمن

بیش از دویست و سی کودک و نوجوان؛
بیش از دویست و سی رویای ناتمام؛
بیش از دویست و سی نیمکت خالی.
هر نیمکت خالی، زخمی عمیق است بر وجدان جامعه.
جای دستی که باید بالا می‌رفت برای پاسخ دادن،
جای خنده‌ای که باید زنگ تفریح را پر می‌کرد،
و جای دفتری که باید پر از تمرین و آرزو می‌شد، اکنون سرد و خالی است.

در کنار این نیمکت‌ها، جای خالی معلمانی است که تنها جرمشان «فریاد زدنِ دردِ دانش‌آموز» بود.

کلاس‌هایی که اکنون نه دانش‌آموز دارد و نه معلم؛ تنها سکوتی مرگبار که فریاد می‌زند: «عدالت کجاست؟»

این‌ها عدد نبودند.
نام داشتند، خانواده داشتند، آینده داشتند…

وقتی کودکی کشته می‌شود، جامعه فقط سوگوار نمی‌شود؛ آینده‌اش تیرباران می‌شود.
ما سال‌هاست شاهد تعطیلی مدارس به بهانه‌های گوناگون هستیم:
برای آلودگی هوا، برای کمبود گاز، برای بحران‌های مختلف.

اما سوال ما از وجدان‌های بیدار این است:
آیا «جانِ کودکان»، کم‌اهمیت‌تر از آلودگی هواست؟
آیا دفاع از امنیت و کرامت دانش‌آموزان، فوری‌ترین ضرورتِ امروز ما نیست؟
مدرسه باید امن‌ترین پناهگاه این سرزمین باشد.

اگر دانش‌آموز در خیابان امنیت ندارد و اگر مدرسه به جای محلِ درس، به محلِ بازداشت تبدیل شده است، سکوت ما تنها بر عمق این فاجعه می‌افزاید.

ما، معلمان ایران، نمی‌توانیم عادی‌سازی کنیم.
نباید اجازه دهیم نام‌ها به عدد تبدیل شوند و عددها به فراموشی سپرده شوند.
دفاع از مدرسه، دفاع از آینده است.
حق زندگی، مقدم بر هر مصلحتی است.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، ضمن پاسداشت یاد جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه، ازجمله  صدها دانش‌آموز و معلمی که خون‌شان مظلومانه بر زمین ریخت، اعلام می‌دارد:

۱. از تمامی همکاران فرهنگی دعوت می‌شود روز چهارشنبه ۲۹ بهمن‌ماه، به نشانه سوگ و اعتراض، با اعتصاب، از حضور در کلاس‌های درس (مدرسه و اداره) خودداری کنند.

۲. از والدین محترم و آگاه دانش‌آموزان درخواست داریم تا برای حفظ امنیت فرزندان‌شان و به نشانه همبستگی با خانواده‌های داغدار، در این روز از فرستادن فرزندان خود به مدرسه خودداری نمایند.

۳. همچنین از عموم فرهنگیان و مردم شریف دعوت می‌شود تا در صورت امکان، در مراسم چهلم این عزیزان و کودکان جان‌باخته شرکت کرده و مرهمی بر داغ خانواده‌ها باشند.

نیمکت‌های خالی را عادی نمی‌کنیم.
فراموشی را نمی‌پذیریم.
مدرسه را به میدان مطالبه‌گری برای حق زندگی تبدیل می‌کنیم.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران

۲۷بهمن ماه ۱۴۰۴

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

بازنشر:
حزب کمونیست ایران
دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴
۱۶ فوریه ۲۰۲۶
t.me/peshrawcpiran
fb.com/peshrawcpiran
instagram.com/peshrawcpiran1

در گسست از دوگانه‌ی تحمیلی
دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌ طلب کردستان

آن‌چه امروز تحمیل می‌شود، انتخاب میان دو قدرت نیست، بازتولید یک منطق واحد در سطح حذف عاملیت مستقل اجتماعی و تمرکز قدرت است. در یک‌سو حاکمیتی قرار دارد که با سرکوب سازمان‌یافته انسداد سیاسی و امحای ساختارهای مستقل، جامعه را در وضعیت انقیاد نگه داشته است. این ساختار بر پیوند سرکوب سیاسی، و نظم طبقاتی بنا شده و هم‌زمان با واگذاری ثروت به وادیان سرمایه، زیست اکثریت را به مرز فرسایش کشانده است. بدون شکستن این پیوند سرکوب و مناسبات طبقاتی، هیچ گشایشی رخ نخواهد داد. در سوی دیگر، جریانی قرار دارد که با اتکاء به رسانه، سرمایه و بلوک‌های قدرت جهانی می‌کوشد همان تمرکز قدرت را در قالب موروثی و وابسته بازسازی کند. در افق این پروژه، کارگر، معلم، زن و دانشجو به نیروی سازمان‌یافته‌ی تصمیم‌گیر بدل نمی‌شود، بلکه به توده‌ی هوادار تقلیل می‌یابند. هیچ طرحی برای دگرگونی مناسبات تولید، مهار سرمایه، تضمین حق تشکل‌ و اعتصاب یا آزادی زن به‌مثابه مسئله‌ای ریشه‌دار در آن دیده نمی‌شود، چنان‌که حتی در اعتراضات دی‌ماه نیز چشم‌اندازی برای درهم‌شکستن مالکیت‌ مردسالار و کالایی‌سازی زنان از این اردوگاه شنیده نشد. این خلأ البته منحصر به این پروژه نیست، حاکمیت مستقر نیز همان منطق را در سوی دیگر بازتولید کرده است.

دانشگاه در این میان یکی از میدان‌های اصلی این منازعه است که حاکمیت آن‌را با امنیتی‌سازی، تعلیق، پرونده‌سازی و سرکوب از نفس انداخته است، و اکنون تلاش برای اعلام "حمایت دانشگاه"، از پروژه‌ی پادشاهی‌خواه، تحریف آگاهانه‌ی واقعیت است. دانشگاه نه ملک حاکمیت است و نه سکوی تبلیغ يک خاندان. همان‌گونه که در برابر سرکوب ایستاده‌ایم، در برابر مصادره نیز می‌ایستیم. در همین چارچوب باید به نیروهایی نیز پرداخت که درون دانشگاه، زیر پرچم " محور مقاومت"، پناه گرفته‌اند و در بزنگاه سرکوب زبان به سکوت سپرده‌اند. بزک ایدئولوژیک خشونت حاکم و ترجمه‌کردن مطالبات به پیوست منازعات ژئوپولیتیک، چیزی جز خلع‌سلاح سیاسی دانشگاه نیست. این موضوع استقلال دانشگاه را قربانی وفاداری به دستگاه قدرت می‌کند و با واژگان رادیکال، ادغام در سازوکار سرکوب را می‌پوشاند.

افق رهایی اما در دلِ جامعه شکل می‌گیرد، در پیوند زنده‌ی دانشجویان با طبقه‌ی کارگر، با زنان، معلمان و دیگر اقشار تحت ستم، تغییر از دل سازمان‌یابی مستقل از شورا و شبکه‌های همبستگی بیرون می‌آید، نه از بازتولید فردمحوری در سیاست و نه از مجاهد فرقه‌سالار. ما با وجود تشخیص تفاوت‌های تاریخی و سیاسی این دو پروژه، دوگانه‌ی تحمیلی قدرت را نمی‌پذیریم و دانشگاه را به‌میدان سازمان‌یابی آگاهانه و جمعی بازمی‌گردانیم.

دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب کردستان

بهمن‌ماه ۱۴۰۴
بازنشر:
حزب کمونیست ایران
دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴
۱۶ فوریه ۲۰۲۶
t.me/peshrawcpiran
fb.com/peshrawcpiran
instagram.com/peshrawcpiran1

تبریز اعتراض کارکنان درمانی

تجمع اعتراضی کارکنان اورژانس پزشکی در برابر ساختمان اداری دانشگاه علوم پزشکی تبریز در روز ۲۶ بهمن، در اعتراض به پرداخت نشدن بستانکاری ها، پایین بودن دریافتی و پایمال شدن حقوق خود

حزب کمونیست ایران
دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴
۱۶ فوریه ۲۰۲۶
t.me/peshrawcpiran
fb.com/peshrawcpiran
instagram.com/peshrawcpiran1

اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران
در حمایت از فراخوان تشکل‌های انقلابی دانش‌آموزان، دانشجویان و
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران برای اعتصاب سراسری مدارس
مراسم گرامیداشت یاد جانباختگان را هر چه با شکوه‌تر برگزار کنیم

در روزهایی که جامعه‌ی ایران بعد از قتل‌عام معترضان در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ماه توسط رژیم جنایتکار اسلامی شوک و بهت اولیه را پشت سرگذاشته واندوه و خشم خود را به نیروی همبستگی و اعتراض تبدیل کرده است، صدای دانشجویان و دانش‌آموزان مبارز و آزادیخواه رساتر از همیشه طنین‌انداز شده است. فراخوان تشکل‌های انقلابی دانش‌آموزی در بوشهر، تهران و البرز برای اعتصاب و تحریم کلاس‌های درس در روزهای ۲۸ و ۲۹ بهمن، بیانیه بخشی از تشکل‌های دانشجویی در همبستگی با خانواده‌های دادخواه و همچنین فراخوان شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران برای اعتصاب و تعطیلی مدارس در سراسر ایران در روز ۲۹بهمن، پژواکی از اراده‌ی نسل جوانی است که در سال‌های اخیر در صف مقدم مبارزات اجتماعی علیه فقر و نابرابری، تبعیض و سرکوب ایستاده است. این صدا، صدای زندگی و آزادی است که از دل سرکوب سر برمی‌آورد و امید به آینده‌ای عادلانه‌تر را زنده نگاه می‌دارد.

در شرایطی که تاکنون آمار کشتار بیش از ۷ هزار نفر از معترضان راست آزمایی شده، هزاران تن زخمی و ده‌ها هزار نفر در بازداشت بسر می‌برند و بنا بر گزارش‌ شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان بیش از ۲۰۰ دانش‌آموز در جریان اعتراضات اخیر جان باخته‌اند، هزاران نفر بازداشت و فشارهای امنیتی، احضار و بازداشت معلمان، دانشجویان و دانش آموزان ادامه دارد، شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران در واکنش به این جنایت سازمانیافته روز چهارشنبه ۲۹بهمن را اعلام اعتصاب در مدارس سراسر ایران اعلام کرده است. این تصمیم، بیانگر احساس مسئولیت معلمان در قبال امنیت و کرامت دانش‌آموزان و نشان‌دهنده‌ی پیوند عمیق میان معلمان با جنبش های پیشرو اجتماعی و اعتراضی و همبستگی با خانواده های جانباختگان است. همراهی معلمان، دانش‌آموزان و دانشجویان با خانواده جانباختگان گامی مهم در تقویت وحدت و همبستگی و انسجام جنبش‌های اعتراضی به‌شمار می‌رود.

در این شرایط حساس پیوند میان جنبش اعتراضی معلمان، دانش‌آموزان، دانشجویان، کارگران، زنان، بازنشستگان، خانواده‌های دادخواه و جنبش نه به اعدام و ... می‌تواند ظرفیت عظیمی برای تقویت همبستگی اجتماعی ایجاد کند. اتحاد و همبستگی این نیروها امکان آن را فراهم می‌آورد که اعتراضات از حالت پراکنده خارج شده و به حرکتی هماهنگ، سراسری و مؤثر تبدیل شود. باید این نیروی همبستگی را به اهرم فشاری برای آزادی همه بازداشت شدگان و زندانیان سیاسی تبدیل کنیم.

حزب کمونیست ایران ضمن اعلام همدردی و همبستگی مجدد با خانواده عزیزان جانباخته و محکوم کردن جنایات رژیم جمهوری اسلامی، حمایت قاطع خود را از فراخوان اعتصاب سراسری شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، تشکل‌های انقلابی دانش‌آموزان و بخش از تشکل دانشجویان اعلام می‌کند. از خانواده‌های دانش‌آموزان می خواهیم برای به پیروزی رساندن اعتصاب سراسری مدارس به معلمان یاری برسانند. از همه مردم آزادیخواه ایران می‌خواهیم با شرکت در مراسم گرامیداشت یاد جانباختگان بر مزار این عزیزان، این همدلی و همبستگی را شکوه‌مندتر کنند. از نهادها و تشکل‌های کارگری و همه کارگران می خواهیم با تعطیلی کار در این روز یا به هر شکل دیگری که می‌توانند جنبش همبستگی با خانواده‌های جانباختگان، با معلمان و دانش‌آموزان و دانشجویان را نیرو ببخشند.

گرامی باد یاد جانباختگان راه آزادی و برابری
کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران
۲۷ بهمن ۱۴۰۴
۱۶ فوریه ۲۰۲۶

حزب کمونیست ایران
https://cpiran.org
https://komala.co

🔴 ارعاب، پاسخِ ترس از نسل بیدار است

✍ آرام فرج‌الهی

آنچه در برخی مدارس تهران و حومه رخ داده، نمایش عریان قدرت برای شکستن روان یک نسل است. وقتی اعضای بسیج آموزش و پرورش وارد
کلاس‌های دختران پایه هفتم می‌شوند، تصاویر پیکرهای خونین جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ را پخش می‌کنند و با لحنی تهدیدآمیز می‌گویند «نتیجه گوش‌کردن به تروریست‌ها این است»، پیام روشن است: اطاعت کنید، یا بترسید.
اما حقیقت اینجاست؛ نسلی که بیش از ۲۰۰ همکلاسی در همان اعتراضات جان باخته‌اند و ده‌ها تن از همکلاسی‌هایش بازداشت شده‌اند، با چند تصویر و تهدید خاموش نمی‌شود. این نسل، داغدار است؛ خشمگین است؛ و از همه مهم‌تر، آگاه است.

کلاس درس باید محل پرورش اندیشه باشد، نه آزمایشگاه ارعاب. آنچه رخ داده، تحمیل خشونت روانی بر کودکانی است که هنوز در حال ساختن جهان درونی خود هستند. شوک، گریه، بی‌هوشی دانش‌آموزان، نشانه آشکار آسیب است. ادامه پخش تصاویر، حتی پس از مشاهده این واکنش‌ها، نشان می‌دهد که هدف، درهم‌شکستن روان جمعی است.
این سیاست، ریشه در ترس دارد؛ ترس از نسلی که دیگر بی‌صدا نمی‌ماند. نسلی که اینترنت و شبکه‌های اجتماعی را می‌شناسد، روایت رسمی را بی‌چالش نمی‌پذیرد و درباره عدالت و آزادی پرسش می‌کند. پاسخ به پرسشگری، اگر سرکوب باشد، شکاف را عمیق‌تر می‌کند. هیچ حکومتی با تحقیر نوجوانانش پایدار نمانده است.

بیش از ۲۰۰ دانش‌آموز کشته شدند، سندی است از هزینه‌ای که جوان‌ترین شهروندان این سرزمین پرداخته‌اند. ده‌ها بازداشت دیگر، زخم تازه‌ای بر پیکر خانواده‌هاست. حال، همان سیستم، به‌جای پاسخ‌گویی، تصاویر همان جان‌باختگان را ابزار تهدید می‌کند. این نه عدالت است، نه تربیت؛ این چرخه‌ای از خشونت نمادین و عینی است.
اگر مدرسه به میدان قدرت‌نمایی بدل شود، اعتماد اجتماعی فرو می‌ریزد. آموزش و پرورش باید حافظ کرامت انسانی باشد، نه بازوی فشار. هر دانش‌آموز حق دارد در محیطی امن، بدون ترس از تحقیر یا تهدید، رشد کند. این حق، فراتر از هر گفتمان سیاسی است.

نسل جوان ایران نشان داده که با وجود فشار، خاموش نمی‌شود. تاریخ نیز گواه است که ارعاب، گرچه ممکن است سکوتی کوتاه بسازد، اما در بلندمدت به انفجار بی‌اعتمادی می‌انجامد. آینده را نمی‌توان با تصویر مرگ اداره کرد. آینده را باید با امید، عدالت و گفت‌وگو ساخت.
امروز مسئله فقط یک مدرسه یا یک شهر نیست؛ مسئله، کرامت انسان است. اگر کلاس درس به صحنه ترس بدل شود، فردای جامعه نیز در سایه همان ترس شکل خواهد گرفت. اما اگر نسل جوان، با وجود همه فشارها، بر آگاهی و همبستگی پای بفشارد، هیچ نمایش خشونتی قادر به خاموش کردن رؤیای آزادی نخواهد بود.


شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

اعتراض مردم آبدانان ایلام
امشب به تاریخ ۲۷ بهمن ماه ۱۴٠۴

حزب کمونیست ایران
دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴
۱۶ فوریه ۲۰۲۶
t.me/peshrawcpiran
fb.com/peshrawcpiran
instagram.com/peshrawcpiran1

نامه دانشجوی زندانی علی یونسی از زندان قزلحصار به مناسبت چهلم یاران و شهیدان آزادی

در آستانه چهلم جان‌باختگان خونین دی‌ماه ۱۴۰۴، یکی از خونبارترین فصل‌های تاریخ معاصر ایران، علی یونسی، دانشجوی نخبه زندانی محبوس در زندان قزلحصار کرج، با نگارش نامه‌‌ای نوشت:

«ما مردمی هستیم با تاریخ و فرهنگی سرشار از حماسه. اما دی ماه خونین فراتر از حماسه بود.
در کدام حماسه‌ای دختران از کاوه‌ها و پسران از سیاوش‌ها شجاع‌ترند؟ در کدام حماسه‌ای دیو سیاه شب این چنین از هیچ جنایتی دریغ نمی‌کند؟ به راستی در کدام حماسه مادران داغدار بر مزار فرزندانشان رقصیدند و شعر خواندند و کف زدند؟ ببينيد چگونه حماسه نیز در برابر ایران تعظیم کرده است.

در برابر چنین حماسه‌ای اگر ضرورتی نبود، کلامی برای گفتن نداشتم زیرا هیچ واژه‌ای را توان وصف آن نیست. اما همین بهای سنگین و همین شکوه گل‌های در خون غلتیده، مسئولیت و دِینی سنگین را بر گردن ما میگذارد. به خاطر تک تک همین کودکان، جوانان، دانشجویان و زنان و مردان ما محکومیم به از پا ننشستن، محکوميم به پیروز شدن و محکومیم به ساختن آن روزی که آرزویش را داشتند. پس:

قسم به خون یاران، ایستاده ایم تا پایان»

هیچ میدانی چرا چون موج
در گریز از خویشتن پیوسته می‌کاهم؟
زان که بر این پرده‌ی تاریک
این خاموشی نزدیک
آنچه میخواهم نمی‌بینم
و آنچه می‌بینم نمیخواهم

علی یونسی

حزب کمونیست ایران
دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴
۱۶ فوریه ۲۰۲۶
t.me/peshrawcpiran
fb.com/peshrawcpiran
instagram.com/peshrawcpiran1

آدرس سایت شورا:
www.shorah.org

https://t.me/+9ysZiE_6mkZjZDZk

shorahamkary@gmail.com

‏برای ⁧ #نیمکت‌های_خالی⁩، برای رویاهای ناتمام…
‏
چهارشنبه ۲۹ بهمن: اعتصاب و عزای عمومی در مدارس ایران.
‏
بیش از ۲۳۰ کودک و نوجوان کشته شده‌اند.
‏
امنیت، کرامت و حق زندگی دانش‌آموزان را نمی‌توان به تعویق انداخت.
‏
ما نیمکت‌های خالی را عادی نمی‌کنیم.

شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

بازنشر:
حزب کمونیست ایران
دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴
۱۶ فوریه ۲۰۲۶
t.me/peshrawcpiran
fb.com/peshrawcpiran
instagram.com/peshrawcpiran1