بيدارزنى
2.29K members
1.77K photos
407 videos
95 files
2.58K links
«بیدارزنی» رسانه‌ای گروهی از کنشگران حقوق زنان است که در زمینه‌ی ارتقاء آگاهی جامعه نسبت به برابری جنسیتی و احقاق حقوق زنان فعالیت می‌کنند.
تماس با ما: @bidarzanii
Download Telegram
to view and join the conversation
بیماری کووید-۱۹ در دوران بارداری، زایمان و‌ شیردهی


#ویروس_کرونا
#WHOpersia
@WHOpersia


https://t.me/WHOpersia/372?single
@bidarzani
کرونا به آسیب‌پذیرترین مردم جهان بیش از همه آسیب می‌زند

غزه، شمال غربی سوریه، یمن، اردوگاه‌های پناهندگان در یونان و بنگلادش و لیبی و ایران و افغانستان: اگر کرونا در آنها شیوع یابد، فاجعه رخ خواهد داد.


تا کنون موارد مثبت اندکی از بیماری کرونا در کمپ‌های آوارگان روهینگیا در مرز بنگلادش و میانمار، یا اردوگاه‌های پرجمعیت مهاجران رهاشده در یونان ثبت شده است. اما این واقعیت ابداً جای خوشحالی ندارد. شمار کمی از این سکونت‌گاه‌ها امکانات تست کرونا دارند.


خبرنگاران واشنگتن‌پست درباره سوریه چنین گزارش می‌دهند:
«سوریه جنگ‌زده شاید بزرگ‌ترین مایه نگرانی است، به‌ویژه شمال غربی کشور که نبرد بین نیروهای دولتی و شورشیان علی‌رغم یک آتش‌بس شکننده ادامه دارد. نزدیک به چهار میلیون تن که اغلب‌شان را آوارگان دیگر نقاط کشور تشکیل می‌دهند، در قلمروی باریکی در امتداد مرز ترکیه در ازدحام کنار یکدیگرند. آنجا حتی غزه را هم در فهرست پرتراکم‌ترین منطقه به لحاظ جمعیت در خاورمیانه پشت سر گذاشته است.»

ادامه مطلب⬇️

@bidarzani
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/495611&rhash=eec6b76cb50965
زنانی که تنها زندگی می‌کنند 🔻

📷 آنیا ۳۵ سال دارد. اهل بجنورد است و در رشته‌ی طراحی داخلی تحصیل کرده است. در ۲۲ سالگی با مردی از اقوام دورش ازدواج کرد و بعد از مدتی متوجه شد که همسرش مبتلا به وسواس فکری شدید است. با هم برای درمان همسر و ادامه‌ی تحصیل به سیدنی رفتند اما کم‌کم ادامه‌ی زندگی با همسرش آن‌قدر دشوار شد که بعد از پنج سال، زندگی مشترک را ترک کرد. مدتی تنها در سیدنی زندگی کرد تا بالاخره به ایران بازگشت. شغلی در تهران پیدا کرد و به‌رغم مخالفت‌های پدر و مادرش ۸ سال است که تنها زندگی می‌کند. چند بار مجبور به ترک محیط‌های کاری شده است، چون همکارانش با زنان رفتارهای نامناسبی داشته‌اند. آنیا اکنون در تهران در یک مهد کودک کار می‌کند. با یک دوست که او هم بعد از سختی‌های زیاد متارکه کرده، هم‌خانه شده است. آنیا با ورزش و تمرین‌ تزکیه‌ی ذهن سعی می‌کند که آرامش و بردباری بیشتری پیدا کند.

📷 سایه ۳۹ سال دارد، اهل اراک است، و در رشته‌ی عکاسی دانشگاه هنر تهران درس خوانده است. به کار روزنامه‌نگاری و نوشتن مشغول است، و مجموعه‌ای چاپ شده و چند داستان ناتمام دارد. او بعد از مهاجرت به تهران چند سال تنها زندگی کرد، و بعد از این که خانواده‌اش به تهران آمدند، دوباره به درون زندگی خانوادگی رفت. پس از ده سال تصمیم گرفت که مستقل شود، و به‌رغم مخالفت پدرش، خانه‌ای برای خود اجاره کرد. سایه‌ی سنگین نارضایتی پدرش همیشه روی سر اوست. سایه فکر می‌کند که زندگی با خانواده او را از بسیاری مهارت‌هایی که قبلاً داشت، دور کرده بود. اما تنها زندگی کردن هم برای او کار ساده‌ای نیست. سایه زندگی با خانواده را دوست دارد اما نه به بهای از بین رفتن آزادی‌های کوچکی که دارد. به نظر او داشتن رابطه‌‌ای درست، در شرایط کنونی سخت‌ترین کار است و از آن سخت‌تر اعتماد به آدم‌ها است. نوشتن مهم‌ترین دغدغه‌ی اوست، چون فکر می‌کند که از این طریق می‌تواند با دنیا حرف بزند.

@bidarzani
@NashrAasoo
https://t.me/NashrAasoo/4330
٨٠ مورد نقض حقوق زنان در کردستان ایران در سال ١٣٩٨



آژانس خبررسانی کُردپا، در یک گزارش تحلیلی _آماری، موارد نقض حقوق  و وضعیت زنان کُرد در سال ١٣٩٨ در کردستان ایران را ارائه می‌دهد.
در این گزارش به ٨٠ مورد نقض حقوق زنان کُرد در ایران اشاره شده است که مواردی از جمله بازداشت، محکومیت به زندان و دیگر احکام، احضار به اداره اطلاعات و دادگاه‌ها، وضعیت زندانیان سیاسی زن، احکام اعدام و شلاق، کشته، زخمی و مورد ضرب وشتم قرار گرفتن توسط نیروهای امنیتی و نظامی و مرگ بر اثر سهل‌انگاری پزشکی را شامل می‌شود.
این گزارش با استناد به آمار به ثبت رسیده توسط " مرکز آمار آژانس خبررسانی کُردپا" منتشر می‌گردد.
با توجه به نبود هیچ آماری دقیقی از وضعیت زنان در ایران و علی‌خصوص وجود فضای امنیتی در کردستان ایران این آمار بسیار بالاتر از این می‌باشد و این گزارش تنها به مجموع مواری از نقض حقوق زنان کُرد اشاره دارد که  در رسانه‌های معتبر رسانه‌ای شده‌اند.


@bidarzani
https://kurdpa.net/fa/news/%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%BE%D8%A7-%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF-%D9%86%D9%82%D8%B6-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D9%84
درد مشترکِ لذت سرکوب‌شده‌ی زنان 🔻

🙋🏻‍♀️ مستند «لذت زنانه» برنده‌ی جوایز متعدد بین‌المللی، از جمله جشنواره‌ی لوکارنو، شده است. در مراسم نمایش این مستند در شهر واشنگتن دی‌سی، با باربارا میلر، کارگردان این مستند، به گپ‌وگفت نشستم. میلر می‌گوید در این سال‌هایی که مستند می‌سازد و به گوشه‌وکنار دنیا سفر می‌کند، همیشه پس ذهن‌اش این دغدغه بوده که چطور به‌رغم این‌که در قرن بیست‌و‌یکم زندگی ‌می‌کنیم، هنوز در سراسر جهان زن‌ها وقتی نوبت به حرف زدن از بدن‌شان و نیاز جنسی ‌می‌رسد، ناگهان ساکت می‌شوند، انگار به لاک امنی می‌خزند و انگار هنوز برای اکثر زنان سکسوالیته یک «وظیفه» است و نه یک «نیاز».

🙋🏻‍♀️ «لذت زنانه» لحنی آرام دارد، کارگردان حس شخصی خود را در فیلم نریخته است، قاضی نیست، به سوژه‌ها مجال می‌دهد که تجربه و حس خود را رها و به زبان شخصی خود روایت کنند. یکی از دردناک‌ترین این لحظه‌های روایت، جایی‌ست که دوریس وگنر لحظه‌ی اولین تجاوز کشیش بانفوذ کلیسا به تن‌اش را روایت می‌کند. در یکی دیگر از صحنه‌های به‌غایت تأثیرگذار، لیلا حسین چند مرد جوان را که با مثله‌سازی اندام جنسی زن موافق‌اند، به سالنی می‌‌برد که با خمیر یک واژن بزرگ زن را ساخته‌اند. یک قیچی بسیار بزرگ برمی‌دارد، آرام به مردان توضیح می‌دهد که در هر یک از چهار شیوه‌ی مثله‌سازی اندام جنسی زن، دقیقاً کجا بریده شده و چه بلایی بر سر اندام جنسی زن می‌آید. دوربین روی واکنش‌های مردان زوم می‌‌کند: چشم‌هایی که وحشت‌زده گرد می‌شود، لبی که گزیده می‌شود، دستانی که مضطرب زیر چانه می‌رود، پلک چشم‌هایی که با حس درد بسته می‌شود. مردانی که تا پیش از این هیچ تصور واقعی و ملموسی نداشتند که مثله‌سازی اندام جنسی زن یعنی چی با همین مشاهده یاد می‌گیرند که دیگر از ناقص‌سازی اندام جنسی زن، دفاع نکنند. تماشای لیلا حسین که دارد تمام زخم و درد و رنجی را که در کودکی تجربه کرده بازسازی می‌کند تا دیگرانی این‌چنین نکنند، نفس‌گیر است.

🙋🏻‍♀️ یکی از نمادهای علنی دوگانه‌گی برخورد جوامع با مسأله‌ی سکسوالیته زنان در روایت مگولی ایگاراشی در ژاپن به تصویر کشیده می‌شود. دادستان عمومی صرف خلق یک اثر هنری سه‌بعدی از واژن زن (نه تصویری از ارتباط جنسی، بلکه صرفاً واژن) را خلاف «عفت عمومی» می‌داند و ایگاراشی را بازداشت و محاکمه و به پرداخت جریمه‌ی مالی محکوم می‌کند. هم‌زمان در فیلم، تصاویری از جشنواره‌ی سالانه‌ی «کانامارا» در ژاپن نشان داده می‌شود که جشنواره‌ای در ستایش آلت تناسلی مردان است. هر سال در این جشنواره بتی از یک آلت جنسی مردانه ساخته، روی کجاوه‌ای قرار گرفته و با ذکرهای ستایش‌آمیز روی دوش مردان برده می‌شود و همه به آن ادای احترام می‌کنند!

@NashrAasoo 💬
@bidarzani

https://t.me/NashrAasoo/4334
با تبعیض نمی توان کرونا را شکست داد

🖋سیمین کاظمی

🔸از قرار اطلاع، مهاجران افغانستانی در ایران که به علت ابتلا به بیماری کروناویروس بستری شده اند، مجبور به پرداخت تمام هزینه های بیمارستانی شامل هزینه تشخیص، درمان و بستری هستند.

🔸از آنجا که این بخش از جمعیت فاقد پوشش بیمه هستند و از طرفی اکثرا کارگران روزمزدند و در این روزها شغل خود را از دست داده اند، توان پرداخت هزینه های بیمارستانی را ندارند.

🔸تحمیل هزینه های بیمارستانی به این دسته از بیماران و خانواده های شان اولاً با حق دسترسی همگان به سلامت مغایرت دارد و آنها را از خدمات سلامت محروم می کند. ثانیاً چنین وضعیتی باعث می شود این افراد در صورت بیماری به بیمارستان مراجعه نکنند، که ممکن است حیات آنها به خطر بیفتد و نیز باعث گسترش بیشتر بیماری در بین اطرافیان شان شود. از طرفی درصورتی که بستری شوند، بعلت هزینه های بالای بستری، فقیرتر می شوند چنانکه حتی در تامین غذا در می مانند.

🔸نظام سلامت که "شعار کرونا را شکست می دهیم"، را برای مقابله با این بیماری برگزیده است، ظاهراً این واقعیت را نادیده گرفته که با تبعیض علیه بخشی از جمعیت، نمی توان بر این اپیدمی فایق شد. اپیدمی در صورتی قابل کنترل است که امکانات پیشگیری و درمان در دسترس همه افراد و اقشار جامعه باشد.

🔸نظام سلامت دست کم برای مقابله با یک بیماری واگیردار علاوه بر اینکه باید مشی انسانی تری داشته باشد، لازم است به آن سطح از عقلانیت رسیده باشد که دریابد تبعیض و انتخاب بین بیماران، به ماندگاری و اشاعه بیشتر بیماری می انجامد.

🔸 برای رعایت حقوق انسانی مهاجران و نیز برای آنکه سلامت به جامعه بازگردد، لازم است تبعیض علیه مهاجران افغانستانی متوقف شود و وزارت بهداشت، بیمارستان ها را مکلف کند مهاجرانی را که نیازمند بستری هستند، بدون قید و شرط و بدون آنکه مرتکب تبعیض شوند، بپذیرند و از فشار بر بیماران برای پرداخت هزینه بستری بپرهیزند.
@drsiminkazemi
@bidarzani
📌ممانعت از آزادی نسرین ستوده گفت‌وگو با رضا خندان

ویروس جدید کرونا در ایران به شکلی گسترده شیوع پیدا کرده و تمام کشور را فراگرفته است. زندان‌ها هم در امان نمانده‌اند و طبق گزارش‌های منتشر شده، ویروس به آن‌ها هم سرایت کرده است. در هفته‌های گذشته، خانواده زندانیان سیاسی و بسیاری از سازمان‌های حقوق بشری، خواستار آزادی یا اعطای مرخصی به زندانیان سیاسی شده‌اند، اما قوه فضاییه تاکنون تنها با مرخصی تعداد محدودی از زندانیان سیاسی موافقت کرده است.
نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق‌بشر محبوس در زندان اوین هم که روز دوشنبه ۲۶ اسفند با انتشار بیانیه‌ای در اعتراض به عدم موافقت با مرخصی تعداد زیادی از زندانیان سیاسی، همراه با ناهید بهشید اعتصاب کرده بود، همچنان بدون اعطای آزادی یا مرخصی در زندان به سر می‌برد.
رضا خندان، همسر نسرین ستوده در گفت‌وگو با زمانه درباره آخرین وضعیت همسرش می‌گوید که او روز جمعه اول فروردین بعد از آزادی ناهید بهشید، از هم‌بندی‌های نسرین ستوده، به اعتصاب غذای خود پایان داده است. به درخواست‌های آنها برای آزادی نسرین ستوده اما هیچ پاسخی داده نشده است.

#نسرین_ستوده
@bidarzani
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/495778&rhash=eec6b76cb50965
‏افزایش خشونت خانگی در روزهای کرونایی

با هشدار دولت ترکیه برای ماندن در خانه طی۱٠روز گذشته ۱٠زن در خانه‌هایشان به قتل رسیده‌اند

سرپرست انجمن مبارزه با جنایت‌ علیه زنان با اشاره به دوران قرنطینه گفت:از آغاز دوران قرنطینه تاکنون ۱٠زن به دست مردان درداخل خانه کشته شده‌اند.


‏کاو افزود: درخواست کمک زنانی که در معرض خشونت قرار گرفته‌اند هم در ۱٠ روز گذشته بسیار افزایش پیدا کرده.
وی ادامه داد: زنان برای فرار از خشونت خانگی به خارج از خانه فرار می‌کردند، اما حالا به دلیل پاندمی چاره‌ای جز ماندن در خانه ندارند.

#خشونت_خانگی

@bidarzani
https://twitter.com/Bidarzani/status/1243124062764892162?s=09
۷ سال بر فرزانه تاییدی در ایران چه گذشت

فرزانه تاییدی که به تازگی در ۷۵ سالگی درگذشت، باوجود آنکه در ماه‌ها و سال‌های ابتدایی بعد از انقلاب، از ایران نرفت اما از سال ۶۰ دیگر اجازه کار پیدا نکرد. آخرین فیلمی که از او در ایران به نمایش درآمد، «میراث من جنون» به کارگردانی مهدی فخیم زاده بود.
فرزانه تاییدی در گفت و گویی که سال ها بعد در خارج از کشور با ناصر مهاجر انجام داد شرحی از مصائب و مشکلات و محرومیت‌هایی که تا خروج از ایران داشت، داد. از جمله گفت که بدون دلیل خاصی ممنوع الخروج شده و بارها از سوی ماموران امنیتی و انتظامی به نهادهای قضایی احضار و در مواردی هم بازداشت شده بود. او همچنین گفته بود که با امضای موسوی خوئینی‌ها به او اتهام «مجهول‌المکان بودن» زده و برایش پرونده قضایی تشکیل داده بودند. خانم تاییدی در این گفت و گو همچنین شرحی از خروجش از ایران در سال ۶۵ به صورت قاچاق از مرز ایران و پاکستان داده و همچنین گفته بود چهار ماه شرایط بسیار سختی را در شهر کراچی پاکستان داشته است. این گفت و گو را در لینک زیر می‌توانید بخوانید:


http://cinemaye-azad.com/1394/02/19/2328/

https://t.me/babakgha/260

@bidarzani
​​مادران سفیدپوش میدان «مایو» آرژانتین بیش از ۴۰ سال است که هرگز سکوت نکردند. در هر وضعیت و شرایط و به‌رغم تمام دشواری‌ها مطالبه‌ی دادخواهی را از هر تریبون و روزنه، فریاد کردند. مادران سفیدپوش آرژانتین حالا هم که نزدیک به ۲۰ درصد مردم جهان مجبور به خانه‌نشینی اجباری شدند، قصد سکوت ندارند.

مادران سفیدپوش میدان مایو قبل از این‌که رئیس‌جمهور آرژانتین اعلام قرنطینه کند، مراسم راهپیمایی بزرگ سالانه‌ی خود را که در روز ۲۳ ماه مارس برگزار می‌شود، به دلیل شیوع ویروس کرونا، کنسل کردند. اما بازماندگان ده‌ها هزار تن که در زمان دیکتاتوری نظامی آرژانتین سربه‌نیست شدند و سرنوشت آن‌ها معلوم نشد، قصد ندارند در زمانه‌ی کرونا دادخواهی و ۲۳ مارس را به سکوت برگزار کنند. بعضی از این زنان ویدئو تهیه و در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشتند و از کاربران خواستند که روز ۲۳ مارس آن‌ها را با نوشته‌ها، هشتگ و توئیت‌های خود همراهی کنند.

از آن مهم‌تر از تنها فضای عمومی و عیان موجود یعنی بالکن‌ها و درهای خانه‌های خود استفاده کردند. مادران و خواهران و همسران ناپدیدشدگان، این روزها از بالکن‌های خانه‌های خود پارچه‌ یا روسری سفیدشان را مزین به شعاری در لزوم دادخواهی و به یاد عزیزان ناپدیدشده‌ی خود نصب کردند یا به درب ورودی منزل، تکه پارچه سفیدی را با نام و عکس عزیز ناپدیدشده‌ی خود و سن او در آخرین روزهای قبل از ناپدید شدن نصب کردند.

یکی از زنان فعال در دادخواهی مادران آرژانتین به «الجزیره» گفت:«در این روزگار وحشتناک، تنها عده‌ای از ما این امکان و مزیت‌ را داریم که بتوانیم خودمان را قرنطینه کنیم. بقیه در فقر و وحشت به سر می‌برند. امسال، ضرورت آرمان‌های آن ۳۰ هزار عزیز ناپدیدشده‌ بیش از پیش به چشم می‌خورد. آن‌ها که خواهان برابری دستمزد، حق بهداشت و درمان رایگان، عدالت در تقسیم سرمایه، برابری، کار برای همه و تحصیل رایگان بودند. امروز اتفاقا عیان‌تر از هر وقت می‌فهمیم چرا آن‌ها را از صحنه‌ی روزگار حذف کردند.»

این زنان از شهروندان آرژانتین درخواست کردند که در این شرایط ویژه، آن‌ها هم از بالکن و درهای خانه‌های خود تکه پارچه‌ی سفیدی به یاد ناپدیدشدگان نصب کنند و امسال با این شیوه همراه مطالبه‌گری آن‌ها باشند. شمار چشمگیری از شهروندان آرژانتین به این درخواست مادران مبارز و مقاوم کشورشان پاسخ مثبت دادند و پارچه‌ها و دستمال‌های سفید از بالکن و در و پنجره‌ی خانه‌های زیادی آویزان شده است.

مادران عزادار و حق‌طلب میدان مایو می‌گویند با این‌که امسال خیابان‌ها در روز ۲۳ مارس خالی بود، اما امسال شاید بیشتر از هر زمان دیگری، احساس کردند که مردم با آن‌ها و عزیز ناپدیدشده‌ی آن‌ها اعلام همبستگی می‌کنند. بالکن‌ها در بحران جهانی کرونا، عرصه‌ی شور و زندگی و مقاومت شده‌اند. از مردم ووهان که در بالکن‌ها با نوای بلند سال نو چینی را به یکدیگر تبریک گفته و فریاد می‌زدند که «ووهان! مقاومت کن. تو می‌توانی جان به در ببری»، تا مردم ایتالیا که در بالکن‌ها ساز می‌نوازند، اپرا می‌خوانند و دست در دست هم می‌رقصند. و حالا مردم آرژانتین که بالکن‌ها را به عرصه‌ی تظاهرات، همبستگی و دادخواهی تبدیل کردند و ظلم و جنایت را از یاد نمی‌برند.

@FarnazSeifi
@bidarzani
https://t.me/FarnazSeifi/149
‏در مواقع بحرانی بار اصلی جامعه بر دوش زنان است(داده‌هایی از آلمان)

طبق آماری که اداره کار آلمان در سال۲۰۱۹منتشر کرده،زنان در مشاغل ضروری مانند کار در بیمارستان‌ها،مهدکودک‌ها،فروشندگی مواد غذایی وسایر مشاغل درخدمات اجتماعی بیشترین سهم را به خود اختصاص می‌دهند.
سبز:زنان
زرد:مردان

@bidarzani
https://twitter.com/Bidarzani/status/1243175826788663300?s=09
💢ویروس‌کرونا و خشونت‌ خانگی علیه زنان و کودکان

این روزها تمام نهادهای رسمی و غیررسمی در تمام کشورها به شهروندان توصیه می‌کنند که برای در امان ماندن از خطر ابتلا به کرونا در خانه‌ها بمانند؛ اما اگر در این اوضاع و احوال خانه مکانی امن نبود چه؟ این پرسشی است که بسیاری از فعالان حقوق زنان و کودکان مطرح کرده‌اند و درباره افزایش خشونت‌های خانگی در دوران قرنطینه و تعطیلی مدارس و کودکستان‌ها هشدار داده‌اند.

این گزارش را بخوانید: https://bit.ly/3albwyR
#خشونت_خانگی

@euronewspe
@bidarzani
چرا فمینیست و سوسیالیست هستم 🔻

▪️فمینیسمی که من برای آن می‌جنگم به راحتی در دامان سرمایه‌داری قرار نمی‌گیرد. این فمینیسم ریشه در این باور دارد که سرمایه‌داری مشکل امروز جهان است، فمینیسمی که در اصول دموکراتیک، برابری انسان‌ها و مرام ضد سرمایه‌داری ریشه دارد. این فمینیسم پاسخی به ظلم و ستم بر زنان، مردان و کودکان، تخریب و نابودی هوا، اقیانوس‎ها و حیات وحش و محدود کردن اتحاد و خلاقیت ماست.

▪️اشتباه نکنید، فمینیسمِ من هم می‌خواهد زنان دستمزد برابر داشته باشند و نیمی از قدرت در اختیارشان قرار گیرد. اما بیشتر از این هم می‌خواهد و این امر مستلزم رهایی از ساختارهای اقتصادی و سیاسی‌ای است که اکثر زنان و مردان را از زندگی خوب و درخور بازداشته است. فمینیسم من اعتقاد دارد که تنها با مبارزه علیه سرمایه‌داری می‌توان به این اهداف دست یافت. این فمینیسم مبارزات اتحادیه‌ها، کمپین‎ها و تلاش‎های مرتبط با حداقل دستمزد را در برمی‌گیرد. تلاش برای به رسمیت شناختن و وضع دستمزد بر کار خانگی است. با جنبش حرکت به سوی انرژی سبز همراه است. علیه نژادپرستی مبارزه می‌کند، مدافع حقوق اقلیت‌های جنسی است و تلاش می‌کند تا حق تأمین نیازهای اساسی انسانی مانند غذا، سرپناه، لباس و .... را برای همگان به دست آورد.

▪️ممکن است شما نسخه‌ی فمینیسم من را دوست نداشته باشید، شاید شما دیدگاه خودتان را در مورد آزادی زنان دارید که بسیار با من تفاوت دارد. حتی ممکن است به هیچ‌وجه جهان‌بینی سیاسی مشخصی نداشته باشید. ایرادی ندارد. توسعه‌ی این نسخه‌ی قدرتمند از فمینیسم ما را ملزم می‌کند که به امیدها و آرزوها، ارزش‌ها و ترس‎ها، اولویت‌ها و مبارزاتِ زنان دیگر گوش دهیم، گوش دادن بدون قضاوت عجولانه یا اهانت و حمله به آن‌ها. فمینیسم نقشه‌ای برای رسیدن به یک آرمان‌شهر نیست که روزی به آن دست یابیم و پس از آن شاد زندگی کنیم. فمینیسم قدیمی‌ترین مبارزه برای رسیدن به آزادی است. من به جنگیدن ادامه می‌دهم و شما هم باید چنین کنید.


@bidarzani
@NashrAasoo
https://t.me/NashrAasoo/4339
زنان انقلابی دنیا: اوندینا پتینی

برگردان: نیکزاد زنگنه

بیدارزنی: اوندینا پتینی(۲۰۰۳-۱۹۲۵) یکی از اعضای مقاومت ضد فاشیسم در ایتالیای زمان جنگ جهانی دوم و فعال سیاسی دوران پساجنگی است. او در شهر تریسته ایتالیا متولد شد و در زمان سلطه فاشیسم رشد کرد. اوندینا اولین فعالیت‌های ضد فاشیستی خود را در سال ۱۹۴۲ به‌عنوان کارگر کارخانه کشتی‌سازی در مالفالکن آغاز کرد. ازآنجاکه اکثر رفقای ضد فاشیسم او کمونیست بودند، او نیز گرایش‌های کمونیستی قوی پیدا کرد.

در اوایل ۱۹۴۳، اوندینا همراه با پارتیزان‌های جبهه آزادسازی اسلونیایی که در منطقه فعالیت می‌کردند، به یگان گاریبالدی (اولین گروه پارتیزانی ایتالیایی) پیوست. او با اسم رمز «ناتالی» به‌عنوان قاصدی که غذا و اخبار برای پارتیزان‌ها می‌آورد، با گاریبالدی همکاری می‌کرد. اوندینا در ۲ جولای ۱۹۴۳ دستگیر و تا بعد از آتش‌بس ایتالیایی با متحدان در ۸ سپتامبر، در تریسته زندانی شد.

اوندینا در طول حملات بعدی به ایتالیا توسط متحد سابقش آلمان، مجدداً به پارتیزان‌ها پیوست. زنان در نقش مبارز و قاصد، سهم بزرگی در مقاومت ایتالیایی در برابر آلمان نازی و بخش جمهوری دموکرات ایتالیایی واقع در شمال ایتالیا داشتند و اکثراً با جانشان بازی می‌کردند. اوندینا پیش از به دام افتادن در ۱۱ فوریه ۱۹۴۴ و زندانی شدن مجدد در تریسته، دو بار بازداشت‌شده بود و هردو بار موفق شده بود فرار کند. در پایان ماه مارس، او به آشویتس فرستاده و بعداً راونسبروک به منتقل شد اما موفق شد فرار کند و از طریق اروپای شرقی در جولای ۱۹۴۵ به ایتالیا برگردد. او در این زمان تنها ۲۰ سال داشت.

اوندینا باقی عمرش را با مشکلات جسمی و روانی ناشی از تجربیات جنگی دست به گریبان بود. او درباره مصائبش می‌گوید: «من نمی‌دانم رؤیا چیست؟ از ۱۹۴۴ من فقط کابوس را به خوبی می‌شناسم». بااین‌حال این مشکلات مانع از آن نشد که او به زندگی پربار و متعهدانه خود به‌عنوان یک ماما، مبارز عضو حزب کمونیست و عضو اتحادیه تجارت ادامه ندهد. گذشته اوندینا او را تا همیشه مبارز پرشور مخالفت و مقاومت علیه فاشیزم نگه داشت و او تبدیل به عضو فعالی در انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا برای مبارزان پیشین مقاومت شد.
اوندینا همچنین برای سازمان فعالیت فرهنگی خود که برگزارکننده کمپ‌های تابستانی برای جوانان چپ‌گرا بود و همچنین گردهمایی ناشران کمونیست که با همکارش جیانلوئیجی براسادین شناخته می‌شود.
اوندینا به دلیل بیماری از سال ۱۹۹۱ در آپارتمان خود منزوی شد و ۱۲ سال بعد در سن ۷۷ سالگی درگذشت.

«زیباست که آزاد زندگی کنیم»
«ضد تمام انواع نژادپرستی، ضد تبعیض و سوءاستفاده نژادی، جنسیتی، اجتماعی، فرهنگی و مذهبی؛ اکنون و همیشه و سرسختانه: مقاومت می‌کنیم!»

#زنان_انقلابی
@bidarzani
https://t.me/iv?url=http%3A%2F%2Fbidarzani.com/24744&rhash=3ec4f87be6d7d1
💢خشونت خانگی در فرانسه همزمان با قرنطینه بیش از ۳۰ درصد افزایش یافته است

وزارت کشور فرانسه اعلام کرد موراد خشونت خانگی در این کشور در یک هفته اخیر همزمان با اجرای طرح قرنطینه برای مقابله با شیوع بیشتر ویروس کرونا، بیش از ۳۰ درصد افزایش پیدا کرده است.

کریستف کاستنر، وزیر کشور فرانسه این موضوع را در یک گفت‌وگوی تلویزیونی مطرح و آن را از تبعات قرنطینه توصیف کرد.

#خشونت_خانگی


@bidarzani
@euronewspe
https://t.me/euronewspe/23908
📌برای صلح پایدار به جای وابستگی قومی، باید آدرس های مشخص زنانه مقابل طالبان گذاشت

📍زهرا سوراسرافیل متولد کابل، شاعر و فعال حوزه زنان افغانستان است. سور اسرافیل پیش از مهاجرت به اروپا، مدتی در ایران بوده و تبعیض علیه افغان ها در ایران را از نزدیک تجربه کرده است. سایت “دیگری” با وی در باره مبارزه طولانی زنان افغان برای آزادی، گفتگوهای “صلح” در افعانستان، بازگشت طالبان به قدرت و چشم انداز آن بر وضعیت زنان در این کشور مصاحبه کرده است

📍سال‌های جنگ نه تنها اثر مستقیم بر زندگی اجتماعی و خانوادگی زنان  که متاثر از امنیت و اقتصاد است گذاشته ، بلکه از لحاظ معنوی نیز ما در طول این همه سال شاهد عقب گرد فرهنگی هستیم. سطح پایین سواد زنان و حتی عدم شناخت از جسم و فیزیک زنانه و آموزش هایی که باید زنان و دختران در طول زندگی خود چه در رابطه با روابط جنسی و جسمی و چه در رابطه با مسایل حقوقی داشته باشند، معضل آفرین بوده است. سکوت در برابر خشونت های جنسی یکی از عواملی است که در جامعه جنگ زده زنان به آن متوسل می شوند. خشونت در بسیاری مواقع جز زندگی عادی آنان می شود.
و در طول جنگ های تنظیمی داخلی نیز کم نبوده اند زنانی که یا قربانی تجاوزات جنسی بوده اند و یا برای پیشگیری از این موضوع خودکشی کرده اند. من قصه های زیادی از دختران همسال خود و بزرگ تر از خود شنیده ام که در زمان جنگ های تنظیمی مردان از زنان خانواده می خواستند که قبل از افتادن به دست دشمن خودکشی کنند.
بسیار دختران و زنانی که در اثر نا امنی ها چور( دزدیده) و  فروخته شدند، ولی کمتر کسی به مستند سازی آن پرداخته است. بعد از گذشت سال‌ها حرف زدن از آن دوران که بر زنان چه گذشته تابو شمرده می شود و حتی خود فعالین حقوق زن نیز بنا به ملاحظاتی در این رابطه سکوت می کنند.
#زنان_افغانستان

@bidarzani
https://www.akhbar-rooz.com/برای-صلح-پایدار-به-جای-وابستگی-قومی،-با/