این مورد مثل بسیاری از مواردی که در کانال ذکر شده اهمیت داره. اخیرا شاهد تعامل دلخراش یک ولی با کودک عصبی بودم و رفتار ولی، متاسفانه هیچ بهبودی در کودک نداشت.

متاسفانه واکنش‌های درست مثل توضیحات پیام بالایی، بعضا از سر عدم مطالعه و اگاهی، ممکنه با عبارت‌های کلیشه‌ای مثل لوس کردن بچه‌، برچسب خورده بشه...

#برداشت آزاد
از منظر تغییر و تحول اجتماعی، هرکدام از موارد زیر را که متناظر با مثال تحلیل‌گر یافتید، شرح دهید. (مباحث درس هشتم صفحه ۸۳)

جهانی‌شدن (Globalization)
فرهنگ‌پذیری (Cultural Assimilation)
هویت فرهنگی (Cultural Identity)
تحول فرهنگی (Cultural Change)
فرهنگ‌زدگی (Cultural Imperialism)
دگرگونی اجتماعی (Social Change)
نوگرایی (Modernization)
فرهنگ مختلط (Hybrid Culture)

مهدکودکی در دانمارک

بازی و جست و خیز در گل و لای تنها یک سرگرمی نبوده و برای رشد حسی کودکان ضروری است. وقتی بچه‌ها در بین خاک و أب گلی می‌شوند، تمام حواس درگیر می‌‌شود: لامسه، بینایی، بویایی و حتی شنوایی. از حس نرم و لزج گل بین انگشتانشان تا عطر خاکی که فضا را پر می‌کند، بازی در گل و لای تجربه‌ای غنی از حواس را فراهم می‌آورد که در داخل خانه نمی‌توان آن را تکرار کرد. بگذارید به آغوش گلها رفته و یا شادی و بازی در گل و لای غوطه‌ور شوند حواسشان بابت این تجربه از (شما و) آن‌ها تشکر خواهد کرد!

و خبر خوب. اردوی مفصل گل بازی داریم بعد از ماه رمضان😍 البته ماه رمضان هم مثل پارسال کلی برنامه داریم 🫖

دغدغه‌مند نسل آینده🌱@arteachium

این مولکول «ژئوسمین» نام دارد و توسط باکتری‌های خاکی استرپتومایسس تولید می‌شود.
بینی انسان می‌تواند آن را در غلظت ۵ قسمت در هر تریلیون تشخیص دهد، حساسیتی که هزاران برابر بیشتر از بسیاری از ترکیبات دیگر است. دانشمندان هنوز مطمئن نیستند چرا ما چنین حساسیت فوق‌العاده‌ای به آن داریم. یکی از نظریه‌ها می‌گوید انسان‌ در گذشته از طریق بوی خاکِ خیس، منابع آب را پیدا می‌کردند.
سازوکار آزاد شدن این بو شگفت‌آور اما ساده است، هر قطره باران وقتی به خاک متخلخل برخورد می‌کند، ذرات ریز آئروسل را مانند حباب‌های کوچک به هوا پرتاب می‌کند، جالب است بدانید شترها می‌توانند ژئوسمین را از فاصله حدود ۸۰ کیلومتری تشخیص دهند و در بیابان‌ها به سمت آن حرکت کنند.

دغدغه‌مند نسل آینده🌱@arteachium

ماه میهمانی خدای مهربون مبارک

قسمت دومه این، قسمت اول یه دونه بالاتر تقدیم شد

هرچقدر در بعد چهارم محدودیم و امتحان پس می‌دیم، همون‌قدر خدای مهربون راه وچاهش رو ورای بعد چهارم تحویلمون داد. قرآن قشنگش وابسته از زمانه و هر خطش رو دانشمندان تازه دارن بهتر و بهتر درک می‌کنن.

 أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلَّا ٱللَّٰهُ

صداپیشه: آقای حسین قدیری

دغدغه‌مند نسل آینده🌱@arteachium

سلام مجدد
اگر داوطلب هستین ادمین بله باشین (فقط در حد باز ارسال پیام‌های تلگرام در بله) لطفا اینجا بفرمایید، سپاسگزارم: ‌‌rtipm@

رفقا نماز روزه‌تون قبول باشه. در باب نظریه کنش جمعی (Collective Action Theory) این ویدیو به چشمم اومد. اینجا پرسونا ایده‌ای نداره و زانوی غم بقل می‌کنه. هیچ نشونه‌ای از مشارکت مدنی (Civic Engagement Theories) نیست. نگاه کلانی برای تبیین چگونگی مشارکت شهروندان در فرآیندهای سیاسی و اجتماعی وپیدا کردن راهکار برای جلب توجه دولتمردان به مشکلات مردم هست. این بسیار نکته مهمیه که نسل شما بتونه با این نگاه، قبل از ایجاد بحران با دلتمردان بی‌کفایت ارتباط بگیره و اونارو شاید به خودشون بیاره.

https://www.instagram.com/p/DU5rPK2jNeG

کیا یه گوگولی این‌قدری دارن؟ بزنین 😍 اصلا مقیاسی که دارن اجازه نمیده فداشون نشی 😇🥰🙃


دغدغه‌مند نسل آینده🍇🫐🍒🍅🍓@arteachium

یادتون میاد بچگی‌های خودتون رو؟ 😁 بابا انقدر سخت نگیرید بهشون. طبیعتاً تعادل رو هم باید حفظ کرد.

دغدغه‌مند نسل آینده🌱@arteachium

تا ویدیوی گوگولیِ بالا هنوز سرد نشده بگم. پیام دومی رو هم نشان کردم. (به قول نسل زی، ریپ زدم) که در مورد پیاژه و مرزبندی بود.

حالا در تکمیل این دو پیام،

تصور کنید گروهی از بچه‌ها بدون هیچ مرزگذاری، محدودیت یا عواقب بزرگ شدند. والدین فکر می‌کردند این روش آن‌ها را با اعتماد به نفس و شاد بار می‌آورد، اما احتمالا وقتی ۱۸ ساله شدند، همه چیز خراب شد! مغز آن‌ها که هیچ‌گاه با سختی‌ها و محدودیت‌های کوچک روبرو نشده بود، فشارهای عادی زندگی را تحمل نمی‌کرد. وقتی کسی به آن‌ها می‌گفت «نه»، به شدت خشمگین می‌شدند و نمی‌توانستند محدودیت را بپذیرند.
کار برای آن‌ها عذاب بود؛ چون کار یعنی نظم و مسئولیت، در حالی که شعار زندگی‌شان بود: “فقط کاری کن که دوست داری.” حتی اولین رئیس‌شان گزارش خواست و آن‌ها به سادگی استعفا دادند، نه از سر اعتراض، بلکه از ناتوانی.
زندگی شخصی‌شان هم همینطور بود؛ مخالفت شریک زندگی را به‌عنوان خیانت می‌دیدند و نمی‌دانستند چگونه عشق بدهند.

فکر می‌کردم نبود مرز آن‌ها را خوشحال می‌کند، اما آن‌ها ناتوان ماندند؛ چون نمی‌دانند چطور در دنیایی زندگی کنند که همه چیز طبق قوانین خودشان نیست.

واقعیت این است که مرزها، ممنوعیت‌ها و کلمه‌ی «نه» خشونت نیستند؛ بلکه تمرین مغزند و باعث می‌شوند روان انسان از شکنندگی دوران کودکی خارج شود.
این محدودیت‌ها مقاومت در برابر شکست را می‌سازند و به آن‌ها یاد می‌دهند چگونه با درد سازنده کنار بیایند.
در یک پژوهش روانشناسی که مستقیما رچی همین موضوع انجام شده بود، بیشتر شرکت‌کننده‌ها تا ۳۰ سالگی هنوز وابسته به والدین بودند؛ نه به خاطر حماقت، بلکه به دلیل محرومیت از تجربه‌ی «درد سازنده».
کدام مرزبندی برای شما و در تربیت فرزندتان، چالش برانگیز شده؟
رنج کشف مرزبندی
منبع

دغدغه‌مند نسل آینده🌱@arteachium

راستش چند ساله می‌خوام این موضوع رو به همین صراحت بگم، نمی‌گفتم چون طبیعتا پذیرش موضوعات رادیکالی مثل این برای همه‌مون سریع نیست. خدا حافظ همه‌تون باشه.

+ خصوصا به مدیران مدارس بسیار گوشزد کردم، اگر مدیر مرکز آموزشی هستین، خواهشا تصاویر دانش آموزان رو در فضایِ در دسترس همه قرار ندید یا حدامکان تار کنید.

دغدغه‌مند نسل آینده🌱@arteachium

امروز در این دنیایی که ظلم‌وستم‌ آن را فراگرفته، خاطره‌ای مرتب به ذهنم می‌آید:

روزی مادرم با صدایی لرزان، از مادربزرگم به خاطر تمام حمایتی که در این سال‌ها از او کرده بود تشکر کرد. مادربزرگ در عوض گفت:

«از من تشکر نکن. تمام حواس‌ات را معطوفِ بهترکردن زندگیِ دخترت بکن. ما شرایط‌مان را از نسلِ قبل به ارث می‌بریم اما برای نسلِ بعدی باید بهترش کنیم.

من تحصیلاتِ زیادی ندارم، دوست داشتم تو بهتر از من باشی. حالا تو باید مطمئن شوی دخترت بهتر از تو می‌شود. مگر این همان روندِ طبیعی جهان نیست؟»

📖 از کتاب فرزانگی در عصر تفرقه
نوشته‌ی الیف شافاک، نشر میلکان

دغدغه‌مند نسل آینده🌱@arteachium

پرسیدن «چرا» ابزار مفید و همه‌منظوره‌ای است که می‌تواند شما را از هر نوع پیروی کورکورانه دور نگه دارد.

با قدرت این سؤال ساده، می‌توانید به‌جای اینکه به نفع نظرات دیگران عقاید خود را رها کنید، به دانش شخصی خود پایبند باشید.

همچنین به شما امکان می‌دهد، در صورت نیاز، دیدگاه خود را با دیدگاه دیگران ترکیب کنید تا اطلاعات بهتری به دست آورید و در نهایت خودتان تصمیم بگیرید.

📝از کتاب توهمات جمعی             
نوشته‌ی تاد رز، نشر میلکان

دغدغه‌مند نسل آینده🌱@arteachium

صداهای انفجار، حرف جنگ و احساس ناامنی: والدین چطور از امنیت روانی فرزندشان محافظت کنند؟

۱. از کلمات ترسناک استفاده نکنید

از به‌کار بردن کلماتی مثل جنگ، انفجار، بمب، حمله، مرگ، کشتن در حضور کودک خودداری کنید.
به‌جای آن، آرام و بدون اغراق بگویید:

«این صداها یعنی ما باید بریم یک جای امن، از خودمون مراقبت کنیم و منتظر بمونیم شرایط آرام بشه.»

۲. روی هیجانات خودتان تمرکز کنید

سیستم عصبی کودک، از بدن و هیجان‌های شما اطلاعات می‌گیرد.
اگر خودتان‌ترسیده‌اید، با صداقت آرام توضیح دهید:

«صداش خیلی بلند بود و من ترسیدم. الان دارم تو رو نگاه می‌کنم و به خودم یادآوری می‌کنم که من امن هستم، تو امن هستی و باید کنار هم بمونیم.»

این جمله‌ها هم صداقت دارند، هم تنظیم هیجانی به کودک منتقل می‌کنند.

۳. توضیح ساده و شفاف بدهید

کودک احتیاج به تحلیل سیاسی یا توضیح پیچیده ندارد.
یک جملهٔ کوتاه کافی است:

«این صدای بلند کمک می‌کنه ما احساس خطر کنیم و بریم جای امن.»

۴. تمرین‌های آرام‌بخش انجام دهید

وقتی به جای امن رسیدید، برای تنظیم بدن و ذهن کودک:
• با صدای بلند آواز بخوانید
• کودک را بغل کنید
• با هم صدای زنبور یا حیوانات دیگر را دربیاورید
• بادکنک باد کنید
• حباب درست کنید
• شمع فرضی را فوت کنید

این تمرین‌ها سیستم عصبی را از حالت ترس به حالت آرامش برمی‌گردانند.

۵. به کودک مسئولیت کوچک بدهید

وقتی کودک کاری برای انجام دارد، احساس قدرت بیشتری می‌کند:
• «بیا کمکم کن کیفم رو جمع کنیم.»
• «بیا کنارم دستمو تو دستت بگیر.»
• «بیا دو تا اسباب‌بازی محبوبت رو برداریم.»

این کار اضطراب را کاهش می‌دهد و حس توانمندی می‌سازد.

۶. موضوع را کوچک جلوه ندهید

اگر کودک ترسیده است، نگویید: «ترس نداره» یا «چیزی نیست».
به جای آن:

«طبیعیه که ترس داره، منم ترسیدم. همهٔ آدم‌های شجاع می‌ترسن، اما از خودشون مراقبت می‌کنن.»

با این جمله، ترس او را طبیعی‌سازی می‌کنید، بدون اینکه امنیت روانی‌اش خدشه‌دار شود.