Zimą zawsze dopada mnie ten sam, niezwykle nieznośny rytuał. Za oknem panuje przejmująca szarość, a ja rano, trzęsąc się z zimna przy kuchennym blacie, wsypuję do szklanki kwaśny, biały proszek, którego cierpki smak natychmiast mocno wykrzywia mi twarz i stawia na nogi szybciej niż mocne espresso. Ten specyficzny, niemal bolesny grymas to jasny znak, że